|
بغض تو لرزش زمین
|
||
از گفتن احساسات.از رها کردن اندیشه .از جمله های به همه هدیه داده شده.
از آدمکی که نقاب زده و معشوق من را به بیراهه می کشاند.از فاصله ها...
کاش می بریدم از من...کاش آئینه ی تو در توی نگاهت نمی شکست.کاش من
اولین بخش خواسته هایت بودم.کاش هر روزمان با هم هجی می شد...
...کاش من را بشناسی...
من هنوز هم هزاران صفحه از تو جلو ترم برای اثبات عاشقی.هنوز هم نسبتی دارم با عاطفه
کاش گره می خوردم به پلکت و بالا و پائین می شدم با نگاهت...
از این تکرار های تلخ میترسم!؟...___
من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من
من خودم بودم و یک حس غریب که به صد عشق و هوس می ارزید
من خودم بودم و دستی که صداقت می کاشت
" من چه تلخم امروز "
کاش می بریدم از هر آنچه که با عاطفه نسبتی داشت
وای
عاشق شدم
خندیدی و خندیدم و تقدیر رقم خورد
تو رفتی و من ماندم و تصـویر به هم خــورد
من ماندم و خندیدیم
من ماندم و خندیدیم
من ماندم و خندیدیم
همیشه روشنی شام تار هم بودیم
دوتا غریبه ی تنها کنار هم بودم
من و تو هر دو جدا،دو موازی ممتد
ولی به عشق رسیدن دچار هم بودیم
دوتا دریچه،دوتا در به در،دوتا عاشق
همیشه دل نگران،بی قرار هم بودیم
چقدر مثل دوتا شاخه ی شکسته ی سیب
اگر چه خسته ولی زیر بار هم بودیم
به چشم رهگذران در کنار هم یک جفت
ولی همیشه خراب و خمار هم بودیم
چقدر رنگ دوتا لاله میشدیم،غروب
چقدر کشته ی هم داغدار هم بودیم
اگر چه شیشه،ولی هر دو سنگ،سنگ صبور
غزل سرای هم و سوگوار هم بودیم
هنوز داغ تو در تار و پود من جاری ست
چه می شد ـ آه ـ اگر بی قرار هم بودیم
گواه میشوم و شهادت میدهم
همه ی مسیر های منتهی به هیچ را...
انتظار در زمان عوض میشود و گاه رفاقت شروع درماندگی های من است.در کمیتی رنگ باخته لا اقل
برای خودم در واژه ها گیر می افتم و تلاش من گاه به بیهودگی میکشانَدَم.تا آنجا که اِکسیر کیمیای
به دست آمده در مخیله ام نفوذ میکند و تخدیر گر ذهن من میشود.و میرسد به آنجا که حتی در
لحظه ی تنهائی خوب نیستم.در کمرنگی فاصله ای نه نقره ای،که خاکستری رها میشوم و هجوم
هجو های هر چیز نا پخته بیچاره ام میکند.و همه ی اینها میشود چیزی که پدیده نیست،در درون
من هستند.منی که نمیشناسمش.گاه دوستش دارم و گاه تمام زندگی ام است.و تطابق هم (آنچه
که در بیرون و درون من شکل گرفته) مرا منگ میکند.آنقدر که گاه با لخندی شاد میشوم و گاه بی
رحم تر از موجودیت...
مرگ!بی هراس ایستاده ام که نظاره گر باشم.و فقط نظاره گر...بعد افسوس های مکَرر...
دیدِ هیچ کجای این لحظه ها نا امیدی نیست.به گمانم بحران است که لحظه هایم را نگارش میکند.
گاه به اندازه ی تمام فواصل امروز بزرگ میشود و گاه آنقدر ریز که نمیابمش.
و من،این دچار(نه به معنای لفظی مسافر سهراب)هجوم هجو های مکدری چون تطابق،تقدیر...
دو روزی که بهانه ی خوبیست برای غوطه خوردن در علائق به دام افتاده ام.دوباره در ورطه ی قلم و
کاغذ می افتم.آنچه که مرا به عقب بر میگرداند گاه عاشقی های نا خواسته و خواسته است و دوباره
مرا میبرد و مرا مسافری میکند دچار سفر!!
اگر دچار همان معنای واقعی مسافر سهراب است که:
دچار یعنی عاشق
و فکر کن که چه تنهاست اگر که ماهی کوچک
دچار آبی دریای بی کران باشد!!!
بارانی که می بارد دروغ نمی گوید . زمین پر است از حفره هایی که انتظار میکشند .
با من بیا! تورا به جاهای خوبی می برم .تا یاسهای بنفشی که برروی صدایت سبز می شوند .
انعکاس شکاف لبهایت فاصله ایست که بین ما حرف ها سکوت می شود...
چقدر اهالی اینجا به فکر خود هستند کسی ندیده که باران غریب میریزد
نخند عابر عاشق میان این کوچه که صد نفر به سرت نا نجیب میریزد
در این برودت مطلق کسی چه میفهمد بهار آدم و حوا ز سیب میریزد
به ختم قائله گیرم مسیح هم آمد دوباره گرد و غبار از صلیب میریزد
از علی تقلب گرفتن کار آسونی نیست اما من
این کارو کردم...
لازم نیست دنیا دیده باشد
همین که تو را خوب ببیند
دنیایی را دیده است.
علی جهانیان
نمیخوام مثه خیلی ها پائین کشیدن کرکره ی وبلاگم رو توی این مدت بذارم به حساب
بی اعتبار بودن دنیای مجازی یا تکراری شدن غزل بازی...
ممنون که لطف داشتین و با اینکه نبودم من و واژه ها رو تنها نذاشتین
حالا
دوباره
سلام
...................................................................
کبریت بی خطر
..شب ها دیر میومد خونه،لباساش بوی دود میداد.چند هفته ای رو تحمل کردم و چیزی نگفتم.
طاقتم طاق شده بود.وقتی اومد خونه کلی تحویلش گرفتم.شامش رو که خورد رفت بخوابه.
چند لحظه منتظر موندم تا مطمئن بشم خوابه..بعد آروم رفتم سراغ جیب لباسش.خیلی گشتم
اما چیزی پیدا نکردم .داشتم فکر میکردم من ساده ام یا اون زرنگ که یهو سرش رو از زیر پتو آورد
بیرون و در حالی که با دستش کبریت روی میز رو بهم نشون میداد بهم گفت:دنبال این میگردی؟؟؟...
تازه یادم افتاد که اون از بچگی بازی با کبریت رو دوست داشته
... و با تو خواهم ماند تا آنجا که لحظه هایم خالی از نفس کشیدن میشود
خلاصه این دو سه نقطه که ابتدای غزل بود
نوشته های قدیمی است که مبتلای غزل بود
دو چشم آبی ِ آبی غزل سرای دو دریا
همان دو چشم قشنگی که ناخدای غزل بود 
به فرض شاعر این شعر مخاطبش خودِ شعر است
مخاطبی که غریبانه آشنایِ غزل بود
تو ناگهان تر از آنی که اتفاق بیفتی
همیشه حادثه دنبال ردّ پای غزل بود
نه ! ابر چاره ندارد،به جز همین که ببارد
شبیه صاعقه رخ داد صدا صدای غزل بود
غزل نیامده برگشت،نماند و شعر به هم ریخت
همیشه قافیه تنگ است و این عزای غزل یود
کسی که قافیه ام شد ردیفِ ((بود)) به تن داشت
ولی نبود ببیند که ماجرای غزل بود
به سوگ ماه نشستیم و هی ستاره شمردیم
شب از زمین به هوا ریخت هوا هوای غزل بود
کسی شبیه غزل رفت میان آینه گم شد
شبیه نیمه ی من بود کسی که جای غزل بود
خالصه آن دو سه نقطه که ابتدای غزل بود
از ابتدای غزل تا به انتهای غزل بود
...
لحظه ای گنگ، دیروزی شاد ،
فردائی مبهم ... و دختری که ،
بی تو بودن را مُرد !!!
وگرنه فاصله ای نیست بین من تا تو
و ما دو خط موازی دچار یک دیگر
که پای من به خیابان نریخت،جز با تو
چه شد که نام تو شد عشق و من شدم عاشق
کجای حادثه چشمم نوشت تنها تو؟
کجای حادثه از اتفاق جاری شد
چگونه حل شده بودی در این معما تو؟
شبی که چشم تو پاشید روی خواب من
مرا در آن طرف شب ندیدی آیا تو؟
تو سنگدل شده بودی عزیز،اما من
به سینه سنگ تو را میزدم و اما تو...
هنوز معتقدم خواب رفته پاهامان
وگرنه فاصله ای نیست بین من تا تو
حالا که هستی تمام پنجره ها رو به امید بازاند ... و من عاشق همیشگی ات خواهم ماند
دوستت دارم با یک دنیا امید به همیشه ماندنت
|